Zambo

Wat het is

Voor zambo neemt men volgens Hachmia Ahidar, een 68-jarige vrouw uit Beni Bouffrah in de provincie Al Hoceima, het meel dat vrijkomt bij het malen van gerstegrutten (dchicha) op de handmolen; het wordt twee keer op de kanoun geroosterd en daarna nog een keer gemalen.¹ De kanoun is een stenen haard, meestal in de grond gebouwd, waarin hout of gloeiende kolen branden.²

Zambo eet je niet met een lepel zoals couscous: je neemt een kleine hoeveelheid in de handpalm en doopt die in olijfolie.³ Mohamed Aznaki, voorzitter van de vereniging Sifax, die de Amazigh-cultuur in het noorden van Marokko bekendmaakt, noemt zambo een nagerecht van tarwe dat alleen voor bijzondere gelegenheden wordt gemaakt.⁴

Waar het vandaan komt

Zambo is het meest verbreid in de streken van de Rif in de provincie Al Hoceima en in de oostelijke Rif in de provincie Nador, en verder bij de Jebala en Ghomara in de provincies Chefchaouen en Ouezzane.⁵ Volgens Aznaki heeft het woord geen bekende betekenis of herkomst; in sommige streken van de Rif heet het gerecht thzemmit of zemmita.⁶

Zo wordt het gekookt

Wanneer

Zambo wordt vooral in de zomer gegeten, als de tarwe rijp is, op bepaalde feestdagen en voor gasten; het geldt als teken van gastvrijheid.⁷ De vrouwen en meisjes van de familie maken het samen klaar in het huis van de grootouders.⁸